donderdag 17 mei 2018

Recept: risotto met groene asperges en gerookt spek

Ik ben enorme fan van Njam-tv en van Masterchef Australia. Ik zit dan ook vaak notities te maken en die worden dan uitgewerkt in kook-experimenten. De ene keer al meer geslaagd dan de andere. Vorige week was ik vastbesloten om risotto te maken. Met groene asperges want daar is het de moment voor. Het lief leek niet zo zeker van mijn experiment, maar het bleek een schot in de roos te zijn. Dus daarom deel ik met veel plezier het recept met jullie :)

Risotto met groene asperges en gerookt spek




Ingrediënten:


  • 1/2 ui
  • 1 teentje look
  • 1 blaadje laurier
  • 200 risottorijst
  • 100 ml witte wijn
  • 2 blokjes groentenbouillon
  • 750 ml water
  • 25 gr geraspte Parmezaanse kaas
  • 1 el mascarpone
  • 1 bundel groene asperges
  • 2 el boter
  • 125 gr gerookte spekblokjes
  • Zout en peper naar smaak

Recept:

  1. Was de asperges en haal de harde uiteinden er af. Snij ze in stukken van ongeveer 4 cm.
  2. Blancheer de asperges in kokend water gedurende 3 à 4 minuten en laat ze daarna uitlekken.
  3. Snipper de ui en plet de look fijn. Stoof ze op een medium vuur aan in 1 el boter samen met het blad laurier. 
  4. Draai het vuur hoger en voeg de rijst toe. Bak in enkele minuten glazig.
  5. Blus met de wijn en draai het vuur terug lager. Roer zachtjes.
  6. Eens de wijn volledig is opgenomen, voeg je een pollepel bouillon toe. Roer regelmatig en voeg een nieuwe lepel bouillon toe wanneer de rijst droog wordt. Gebruik zo alle bouillon op.
  7. Terwijl de risotto staat de koken, bak je de asperges kort in 1 el boter. Kruid met een klein snuifje zout en peper naar smaak. Voeg na een vijftal minuten de gerookte spekblokjes toe en bak krokant.
  8. Haal de pot met risotto van het vuur eens hij gaar is en laat hem 2 minuten afgedekt op het vuur staan.
  9. Haal het laurierblad uit de risotto. Roer er dan de mascarpone en Parmezaanse kaas door en kruid met zout (niet te veel, want het spek is al zout op zich) en peper. Voeg de asperges en het spek toe en roer ze er zachtjes door.
Smakelijk!

maandag 14 mei 2018

Als we ons nu allemaal eens minder zouden schamen?

*** Bij deze wil ik me op voorhand excuseren voor mijn taalgebruik in deze blogpost :p ***

Ik denk veel. Te veel. Ik zit vaak in mijn hoofd en over-analyseer alles. Vroeger kwam daar ook nog eens bij dat ik me heel erg aantrok wat anderen van me dachten. Dat zorgde ervoor dat ik me vaak niet genoeg voelde en me schaamde over alles en nog wat.

En dat is ook de trend in de maatschappij. We leven in een samenleving waar mensen zich schamen wanneer ze niet kunnen meedraaien of dingen doen die niet in een bepaald vakje passen. En anderzijds staan er nog meer mensen klaar om die personen met de vinger te wijzen en hen het gevoel te geven dat ze zich moeten schamen. Diep schamen, onder de grond kruipen van schaamte.

Wel, als er iets is dat ik tijdens mijn burnout heb geleerd is het: f*uck dat! F*ck de maatschappij der schaamte waarin niemand ooit genoeg is en je zelfs de grond wordt ingeduwd wanneer je geen duizendste bal aanneemt wanneer je er al 999 in de lucht houdt.

F*ck de maatschappij die ons leert dat het niet ok is om niet mee te kunnen en gewoon te blijven doen alsof dat wel zo is en ons daarin te prijzen.

Echt waar: f*ck dat allemaal!




Weet je wanneer ik me had moeten schamen? Als ik toen (burnout, depressie en al die shizzle) had doorgegaan om te voldoen aan maatschappelijke verwachtingen in plaats van hulp te zoeken. En dat is iets waar ik de laatste jaren meer en meer van overtuigd ben geraakt: mensen die een probleem hebben of in een situatie zitten waarbij ze zich niet goed voelen - groot of klein - en daar hulp of een oplossing voor zoeken die moeten zich niet schamen, die zijn niet gefaald, integendeel.

Mensen in vergelijkbare situaties die niets doen aan de situatie en anderen gaan judgen? Die zouden zich moeten schamen. Iemand met psychische problemen die uit zichzelf naar de psycholoog gaat? Nee die niet. Iemand die verzuipt in het huishouden en daar hulp voor aanneemt? Nope, die niet. 

En door dit te schrijven, heb ik ergens het gevoel dat ik net het tegendeel aan het doen ben van wat ik schrijf of hier mee wil bereiken, maar dat is zeker niet mijn bedoeling. Het enige dat ik wil bereiken door dit te schrijven is dat mensen milder zijn. Voor anderen en voor zichzelf.

Waarom ik dit nu allemaal schrijf? Vanaf deze week heb ik om de 2 weken een halve dag huishoudhulp. Ik heb daar verschillende redenen voor. De belangrijkste is dat ik sinds ik terug voltijds werk minder tijd heb. En ik ben tot de conclusie gekomen dat veel van die tijd gaat naar dingen die ik niet graag doe en waarvan ik geen energie krijg of gelukkig wordt. Het huishouden dus. 

Een tweede reden is omdat ik echt niet in de wieg ben gelegd voor een huishouden te runnen, echt niet. Ik doe graag boodschappen en ik kook graag en daar blijft het dan bij. Vaat durft zich hier wel eens opstapelen, ondanks vele apps en mijn bullet journal vergeet ik nog steeds regelmatig het vuilnis op tijd buiten te zetten en over de toestand in mijn washok ga ik gewoon zwijgen.

Dus voor mij was 1+1 gelijk aan 2 en ik besloot een deel van het huishouden uit te besteden. Ja, ik besteed het kuisen van mijn kleine appartement uit. En nee, hier zijn nog geen kids, enkel volwassenen en harige viervoeters. En ik doe dit zodat ik meer tijd heb om te bloggen, foto's te maken, te naaien, ... Ja, om dingen te doen die ik wél graag doe, die me energie geven en me blij maken.

En dat zijn dingen die mensen zo moeilijk lijken te begrijpen. Dat ik bewust kies om dingen te doen die ik graag doe en die voorrang geef op bepaalde andere zaken. Dat heeft ook al pareltjes van (vooral non-verbale) reacties opgeleverd. Maar het enigste wat ik denk op die momenten is hashtag #NOSHAME in hoofdletters. 

En wat als iedereen dat nu eens zou doen? Als we ons allemaal samen, collectief, eens minder zouden schamen? En anderen zouden beschamen? Zou dat niet beter zijn? Zouden we daar als samenleving niet beter en gelukkiger van worden? Van al die negatieve meningen overboord te gooien en wat meer voor onszelf en andere te zorgen?

Wat is het gene waarover jij wilt stoppen met je te schamen? Is dat schaamte die komt door jezelf of door de meningen van anderen? Wat het ook is: go you! Je bent goed bezig en ik sta aan de virtuele zijlijn met pomponnekes je aan te moedigen.

Liefs,
Miss Pixie

donderdag 10 mei 2018

Leven in het moment


Vorige week maandag ging ik naar Disneyland. We hadden deze dag al eventjes gepland en het was dan ook serieus balen toen bleek dat de weergoden niet bepaald goedgezind waren die dag. Het heeft heel de dag niet gewoon geregend, maar echt gewoon met emmers uit de lucht gegoten. En elke keer als we dachten dat het niet erger kon regenen, bleek het wel zo te zijn.




Het resultaat was gesloten attracties, zotte wachtrijen en kletsnatte kledij. Maar kom, we maakten er het beste van want we waren tenslotte in Disneyland! En ik was daar met enkele van mijn favoriete mensen. Dus: genieten van elk moment :)

Dat was ook de reden dat mijn smartphone (op 3 foto's in mijn Instagram-stories na) enkel werd gebruikt om de Disneyland-app te checken. Want ik wou genieten van elk moment daar en van het gezelschap. Ik wou mijn ogen uitkijken tijdens het wandelen en het aanschuiven voor de attracties (want daar is zo veel te zien). En als je de hele tijd bezig met foto's en filmpjes te maken als “herinnering” dan mis je het maken van echte herinneringen.



Blijkbaar waren mijn gezelschap en ik  de enige die daar zo over dachten, want het enige dat ik nog meer heb gezien dan kapotgewaaide paraplu's en spuuglelijke poncho's waren mensen die Disneyland zagen door het schermpje van hun smartphone. Zo een zonde...

Mensen die zowat de hele wachttijd bezig waren met het filmen of fotograferen van het decor van de attractie en zo niet zagen dat hun zoon of dochter eigenlijk best wel nerveus was voor die attractie. Mensen die zelfs een hele rit op een rollercoaster filmden. Wat heb je daar aan? Door dat filmpje te bekijken ga je niet opnieuw die kriebels in je buik voelen hoor. Plus, volgens mij is filmen in die attracties ook nog eens keigevaarlijk.

Van de lichtshow op het einde van de dag kregen mijn zus en ik weinig mee. De paraplu's van de mensen voor ons speelden daar een kleine rol in, maar de tientallen mensen die met hun armen boven hun hoofd stonden te filmen en ondertussen iedereen (zelfs kleine kinderen) uit de weg duwden voor het beste shot waren de echte boosdoeners.

Sinds wanneer is het niet meer voldoende om gewoon ergens te zijn? Van te genieten van het moment? Van je ervaringen te delen met vrienden en familie door er over te vertellen? Moet echt alles op beeld en social media staan voor het echt te maken?

Iedereen die hier komt lezen, weet dat ik hou van social media en lichtjes Instagram-verslaafd ben. Maar intussen hoop ik dat jullie ook weten dat wat ik daar toon maar een deel is van mijn leven. Heel wat belangrijke dingen, groot of klein, die beleef ik gewoon offline want dat is het allerbelangrijkste.

Ik denk dat als iedereen wat meer in het moment zou leven in plaats van via een schermpje, dat de wereld er heel wat mooier zou uitzien.

Liefs,
Miss Pixie

maandag 7 mei 2018

Mijn favoriete boeken voor ondernemers


Ik moet eerlijk toegeven dat het triest gesteld is met het werken aan mijn leesdoel van dit jaar. Ik wou maandelijks 1 boek lezen, ofwel 12 boeken dit jaar. Niet zo veel als je kijkt hoe een boekenwurm ik voeger wel niet was, maar we deden dit jaar van realistische doelen, dus 1 boek per maand. Het is vooral triestig gesteld met het lezen van fictie, want als ik dan al eens een boek lees zijn het meestal selfimprovement boeken of iets over ondernemen.

Gelukkig heb ik in die laatste 2 categorieën wel al enkele pareltjes gelezen en die deel ik heel graag met jullie! Dit zijn mijn favoriete boeken voor ondernemers.




The miracle morning – Hal Elrod

Ja, het is niet de eerste keer dat ik lyrisch vertel over dit boek. De volledige recensie kan je dan ook hier lezen. Waarom ik dit een boek voor ondernemers vind? Wel, omdat het boek in essentie gaat over tijd nemen voor jezelf en de doelen die je hebt in jouw leven. En als er iets is dat je nodig hebt als ondernemer dan zijn het wel duidelijke doelen! Dus TMM for the win.

Je kan The miracle morning van Hal Elrod kopen op Bol.com voor €17,50 als paperback en €6,99 als E-Book.



Het Blogboek – Kelly Deriemaeker

Dit boek is misschien niet voor alle ondernemers, maar zeker en vast wel voor professionele bloggers of creatieve ondernemingen (want daarbij vind ik een blog echt wel een goeie tool!). Ook over dit boek schreef ik – lang geleden – een recensie. Het boek heeft intussen een update gekregen, dat heb ik nog niet gelezen, maar het origineel kan ik alvast warm aanbevelen. Het is een topboek om te starten met bloggen maar ook ervaren bloggers kunnen er zeker meerware uithalen.

Je kan Het blogboek van Kelly Deriemaeker kopen op Bol.com voor €24,95 als paperback en voor €14,99 als E-Book.

From blog to brand – Laurentine Van Landeghem

Een mooie aansluiter op het vorige boek! In From blog to brand legt blogster Laurentine haar succesverhaal van Clouds of Fashion helemaal uit. Het boek leest enorm vlot en staat vol met tips van een echte ervaringsdeskundige. Net als bij Laurentine is mijn bijberoep gegroeid uit mijn blog, maar waar ik vooral aanmodderde had Laurentine een echt plan waar ze voor 200% voor ging.

Ook voor mensen die iets minder bezig zijn met bloggen vind ik het een interessant boek omdat het boordevol informatie en tips staan voor het uitbouwen van je eigen merk en dat zowel online als offline.

Je kan From blog to brand van Laurentine Van Landeghem kopen op Bol.com voor €19,99 als paperback en €15,99 als E-Book.




The $100 startup – Chris Guillebeau

Mijn lief is net als ik ondernemer, en ook eentje die overal mogelijkheden in ziet. Hij las er dan ook al heel wat over en dit boek is er eentje uit zijn collectie. Ik ben er zelf ook enorm fan van. Het boek is opgebouwd uit verschillende verhalen van small businesses, creatief ondernemen, tips en stappenplannen. Voor het starten van mijn bullet journal workshops haalde ik de mosterd uit dit boek.

Ik pitchte het idee via mijn blog en nieuwsbrief, stelde inschrijvingen open en eens ik zeker was van voldoende deelnemers ging ik pas aan de slag met het maken van mijn product (de inhoud van de workshop). Zo verspilde ik geen tijd aan het ontwikkelen van een product waarvoor misschien geen interesse was. Voor meer van dit soort tip verwijs ik je graag naar het boek!

Opgeruimd leven – Eva Brumagne

Ik las vorige week dit boek voor een tweede keer uit en haalde er nog meer dan de eerste keer (volledige recensie kan je hier lezen) heel wat waardevols uit. Dit boek gaat niet over opruimen in de enge zin van het woord, maar wel over het creëren van ruimte in je leven.

Als ondernemer loopt werk en privé vaak zo door elkaar dat een goeie organisatie essentieel is. De tips in dit boek zorgen ervoor dat je hoofd niet vol zit met nutteloze zaken die ervoor zorgen dat je tot echt werk komt (of tot dingen die je gewoon graag wilt doen).

Je kan Opgeruimd leven van Eva Brumagne kopen op Bol.com voor €19,99 als paperback en voor €12,99 als E-Book.


Babe, you got this. (leesboek + werkboek) – Martje Haverkamp, Rosa Dammers en Emilie Sobels

Ik had “Babe, you got this” al heel vaak zien passeren op verschillende Instagram-feeds, maar was niet zo zeker of het wel iets voor mij was. Een roze boek waarin allerlei #girlbosses vertellen over hun Insta-perfecte leven en succes. Dat was hoe het boek op mij overkwam. Maar nadat ik er in boekhandel even doorbladerde was mijn nieuwsgierigheid geprikkelt en na het lezen bleken mijn vooroordelen onterecht.

23 succesvolle ondernemers, allemaal dames, vertellen in dit boek hun verhaal: van hun droom tot hun succes en alles er tussen. Daarbij geven ze inzicht in het echte leven van ondernemers en krijg je een heleboel handige tips.

Het boek is naar mijn mening vooral bedoeld om te inspireren. Maar met het vervolg, het “Babe, you got this werkboek”, gaan de de auteurs nog een stapje verder. Het is het boek dat ik nodig had toen ik net begon met ondernemen. Het staat boordevol vragen die je helpen om concrete doelen en plannen te maken.Van het vinden van je passie tot het financiële plaatje: het staat er allemaal in!

Je kan Babe, you got this. kopen op Bol.com voor €17,99 als paperback en €11,99 als E-Book. Het werkboek kost €14,99.



Zo, dit waren mijn boekentips voor jullie. Ik hoop dat jullie hier evenveel inspiratie uithalen dan ik deed. Hebben jullie misschien nog boekentips voor mij?

Liefs,
Miss Pixie

dinsdag 1 mei 2018

How I bullet journal: setup mei

De laatste maanden maakte ik niet veel werk van mijn monthly setups. Mijn bullet journal is vooral mijn planner en moet functioneel zijn. Het laatste wat ik wil is dat het een extra to do wordt op mijn lijstje. Daar heb ik geen tijd en energie voor. Maar vorige week was ik in een creatieve bui en ging ik aan de slag voor mijn setup van mei. En die is naar mijn mening zo geslaagd, dat ik hem hier graag met jullie wou delen.

Zoals altijd start ik op een rechterpagina met daarop de fotokalender die ik kocht bij Smartphoto. Deze maand is het met een foto van ons hondje Belle. Op de zijkant kleefde ik washitape met goudgele stipjes uit de Mijn bullet journal toolkit van Mus Creatief.




Voor de verdere setup liet ik me inspireren door een ander washitapeje uit de toolkit: dat met de ananasjes. Ik had de perfecte kleur van Tombow in mijn pennenzak zitten om hierbij te gebruiken. 

Mijn eerste spread is mijn maandkalender en mijn maandelijkse to do's. Ik gebruikte de Tombow als highlighter voor de titels van deze pagina's en om de data mee te schrijven. Ik haalde ook een van de stencils van Mus creatief boven om nog wat versiering aan te brengen naast de washitape. Ik koos voor een takje met blaadjes dat perfect past bij de washitape en de groene Tombow.




Daarna volgt mijn memories spread waar ik me ook uitleefde met de stencils. Dat zijn zo'n handige tools voor wie net als mij niet zo mooi kan tekenen. Of voor wie het snel moet gaan. Mijn spread is klaar om gevuld te worden met mooie herinneringen. 




Mijn volgende spread is mijn nogal uitgebreide habit tracker. Hij is onder verdeeld in verschillende categorieën om het overzichtelijker te maken. Die onderverdelingen highlighte ik met de Tombow. Om hem in te vullen ga ik een gouden gelpen gebruiken om zo helemaal in thema te blijven.




Na de habit tracker volgen de symptomen tracker (serieus balen dat ik die nog steeds nodig heb en er af en toe symptomen moet aan toevoegen) en mijn stappen tracker, ook al zitten al die gegevens in mijn Fitbit app. Ik mis wat overzicht in die app en zo een tracker op papier motiveert me meer.




De laatste trackers die ik gebruik zijn een time tracker en een energie tracker, die heel bewust naast elkaar staan. Ik was gestopt met een time tracker te gebruiken, maar omdat ik echt terug een evenwicht wil vinden in mijn leven besloot ik de komende maand te tracken waar mijn tijd naar toe gaat en hoeveel energie me dat geeft of kost.




Nu ben ik helemaal klaar om deze week te plannen met mijn mooie Marie-balpen die ik gisteren in Disneyland kocht <3 




Gebruikt materiaal:
Zwarte balpen
Lat
Tombow
Stencils Mus creatief ( Je kan de stencils bestellen op bol.com voor €12,50.)
Washitape uit toolkit Mus creatief  (Je kan de Mijn bullet journal toolkit vinden op Bol.com voor €14,99.)

vrijdag 27 april 2018

Van chronisch over-planner tot complete chaoot en alles daartussen

Als er iets dat al van in het begin regelmatig terugkomt op de blog dan is het wel organiseren en plannen. Alles om het gevoel te hebben dat ik als twenty-something toch maar mijn leven onder controle heb (in realiteit is niets minder waar :p). Van 52 manieren om je leven eenvoudiger te maken (ik geraakte niet tot aan 52 :p) tot reviews van allerlei boeken over het thema tot printables: het passeerde allemaal de revue.





Vroeger, voor mijn burnout, was ik een chronisch over-planner. Ik was (ben) heel perfectionistisch en verwacht veel van mezelf. Nee zeggen, dat zat ook niet in mijn natuur. Reken daar nog nog bij dat ik geen grondig plannersysteem voor mezelf had uitgewerkt en je hebt een recept voor falen.

Ik had een agenda en daarbovenop nog 1000 papiertjes, boekjes en apps. En Evernote. Alles wat ik las en zag over plannen, moest ik doen en uitproberen. Ik zat zo vast ik onrealistische planningen en lijstjes dat er geen ademruimte was. Ik MOEST dan bloggen, we MOESTEN op dinsdag ovenschoten eten omdat het zo op het weekmenu stond ook al hadden we er niet echt zin in, ik MOEST op zondag dat weekmenu maken want ik MOEST nog die dag een Collect & Go bestellen, ...



Ja, dat werkte dus niet. Dus smeten we alles over boord en planden we niet meer. In het begin van mijn burnout modderde ik maar wat aan (wat ook ok was). Maar toen ik weer dingen moest beginnen doen en er afspraken waren, sloeg ik in paniek omdat ik geen overzicht en houvast had. Ik hield alles vast in mijn hoofd en vergat daardoor enorm veel. 

Gelukkig ontdekte ik toen bullet journaling en het was alsof de hemel voor me open ging. Eindelijk een systeem dat bij me paste en dat ik kon aanpassen aan mijn noden. In het begin wou ik voorkomen dat ik ging over-plannen dus kleefde ik post-its in mijn BuJo die ervoor zorgden dat ik max. 5 to do's per dag kon plannen. Intussen evalueerden die pagina's tot een goed uitgewerkt systeem waarbij ik vooral mijn bijberoep mee organiseerde.




Maar ik ontdekte dat die bullet journal vooral een goeie ondersteuning was. Dat de enige reden dat ik zowat alles ongeveer georganiseerd kreeg was omdat ik - eindelijk - een goed evenwicht en ritme had gevonden tussen werken, passies (bijberoep), huishouden en me-time. En dat evenwicht dat verdween allemaal toen ik startte met mijn nieuwe job...


Van 19u naar 38u (in realiteit iets meer) vast werk, van late's werken naar om 5u30 uit de veren. van 20 minuten in de auto naar ongeveer 1 uur reistijd, ... Dat doet wat met een mens. Mijn lijf ging echt in shock die eerste weken. Ik stond normaal op rond 9u30 en ging slapen na middernacht en nu kon dat plots niet meer. Ik lig tegenwoordig al vaak om 20u in bed omdat ik gewoon uitgeput ben. Maar als je pas rond 18u thuis bent en al zo vroeg in bed ligt, schiet er weinig tijd over om nog iets te ondernemen buiten eten.


Dusja, dan mag mijn bujo nog zo georganiseerd en gepland zijn: het uitvoeren zit er niet meer in. Intussen raak ik daardoor gefrustreerd. Maar ik heb intussen genoeg over mezelf geleerd dat het geen zin heeft om mijn lijf tot het uiterste te pushen. En nog minder om op de avonden dat ik wel energie heb in overdrive te gaan (dat laatste is met vallen en opstaan dat ik het leer, maandag nog eens in Duracell-konijn modus gegaan en de rest van de week moeten bekopen).

Pas op, ik ben keiblij met mijn job en met de kansen die ik daar krijg. Maar als je ziet welk parcours ik heb afgelegd, is het denk ik niet meer dan normaal dat ik het moeilijk heb met de grote verandering. Ik leerde ook al van mezelf dat ik niet gelukkig wordt van een job, het huishouden te doen en in het weekend gewoon wat te nietsen. Dat is niets voor mij. 

Ik heb een brein waar constant 1000 tabbladen openstaan. Ik wil ondernemen, dingen maken, bijleren, ... Daar word ik gelukkig van en daar krijg ik energie van. Van te stofzuigen en een was te plooien krijg ik dat niet :p

Afgelopen maandag besloot ik om een grondig plan op te zetten waardoor ik opnieuw een evenwicht vind. Ergens had ik schrik om terug in het over-plannen te vallen, maar door verschillende oefeningen te doen kwam ik tot een (voorlopig) ideaal weekschema. En dat schema was dus wat ik hier vandaag wou delen, maar de post is compleet uit de hand gelopen :p




Ik moest bij het opstellen van mijn schema denken aan een tip die ik kreeg tijdens mijn studies (toen ik een workshop volgde over studieplanning, go figure :p). De tip was om enkele kotjes bewust leeg te laten voor onverwachte zaken, die op het einde van de week te zetten en zo te schuiven met je planning. 

Verder haalde ik nog wat tips uit het boek van Eva Brumagne - Opgeruimd leven - dat ik onlangs herlas. Ik ga proberen om bepaalde zaken te automatiseren zodat ik me daar geen zorgen meer over hoef te maken, terug starten met een dagelijks piekermoment, ... en vooral ook: dat het ok is om hulp te vragen. 

Ik ben nu dus in volle plan- en organiseermodus met als doel dat ik vanaf mei naast Stephanie ook weer wat Miss Pixie kan zijn ;) Hopelijk zien jullie snel de vruchten van alles wat er hier behind the scenes gebeurd. 

Wat is jullie ultieme tip voor een gezonde work-life balance?

Liefs,
Miss Pixie

(en proficiat aan iedereen die door deze immens lange post is geraakt :p)

vrijdag 20 april 2018

As we speak #1

Zeventien dagen. Dat is exact hoelang het geleden is dat er hier nog een blogpost verscheen. Ik zette er deze maand bewust even de rem op: geen workshops, geen markten, geen moetjes wat betreft bloggen en social media. Het was in combinatie met een nieuwe voltijdse job gewoon even te veel en ik moest tijd nemen voor mezelf om terug een evenwicht te vinden. Maar het leek me tijd voor een update en een stand van zaken, dus van daar: As we speak ;)



  • Deze blogpost is mede mogelijk gemaakt door een aanval van netelroos. Dat is uitslag over het hele lichaam als gevolg van een allergische reactie. En dat jeukt en dat brandt en ziet er niet uit. Dus no work for me today, maar wel bed/zetel en vooral uit de zon blijven. Ik wou me toch iets nuttiger doen dan 8 afleveringen van "90 days to wed" kijken dus vandaar deze blogpost.

  • Ik weet niet wat de netelroos heeft veroorzaakt. Het is al de tweede keer deze maand, daarvoor heb ik dit nooit gehad. Dus ik ga er een tracker voor maken in mijn bullet journal om het te kunnen bijhouden. Tips en ideeën zijn welkom.

  • Ik begin na bijna 2 maanden mijn draai te vinden in mijn nieuwe job als digital content producer. Kort gezegd hou ik me bezig met maken van originele, leuke content voor de digitale kanalen (social media, blog, website, ...) van het bedrijf waarvoor ik werk. Heel leuk en creatief, maar er kom ook heel wat geregel en getelefoneer aan te pas. Een job met veel afwisseling en wie me een beetje kent weet dat ik dat echt wel nodig heb.

  • Ik leerde ook al heel wat bij de afgelopen 2 maand. Zoals dat de drankautomaat op ons verdiep geen geld teruggeeft en dat er in Brussel-Zuid wél een Starbucks is (dankjewel Nuniya). Maar ook nuttige zaken over Facebook Business Manager en Adobe. 

  • Mijn Fitbit is blij! Ik zet gemiddeld 6500 stappen per dag, afhankelijk van hoe ver ik geparkeerd sta 's ochtends :p Als ik onder de middag buiten ga dan haal ik meestal wel de 8000. Ik denk dat het voor een bureaujob nog best ok is? Iets minder blij waren mijn Fitbit en ikzelf toen Dobby de kabel om op te laden in twee beet. Ondertussen is mijn nieuwe lader aangekomen en kunnen we terug verder.

  • De weegschaal toonde me de balans van de laatste maanden: + 1,5 kg. Echt verbaasd was ik niet. Met alles wat er gaande was van solliciteren, werken, bijberoep en meer koos ik vaak voor makkelijk eten (je wilt niet weten hoe veel lasagne's en macaroni's van de Aldi hier de revue zijn gepasseerd). Ik had geen energie en voelde me niet goed in mijn vel. Intussen terug bezig met 5:2 en het gaat terug de goede kant uit: meer energie en minder zin in zoet en vettigheid. Al zijn die vastendagen wel lastiger op dagen waarop ik al om 5 uur uit de veren ben. Dan eet ik in de late namiddag wat fruit of een rijstwafel.




  • Na 3 jaar kocht ik eindelijk leuke meubels voor het terras :) Een houten bank met bijpassend tafeltje uit de Action. Ik had die vorig jaar al op het oog, maar toen was het uitverkocht. De houten bank leerde me ook nog eens wat een slechte klusser ik ben. Wie me volgt op Instagram kreeg het hele relaas al te zien. Ik kreeg ze langs geen kanten in elkaar en verloor het bijgeleverd schroevendraaiertje tussen de planken van het terras. Gelukkig was er het lief die alles oploste zodat we toch buiten konden eten.

  • Ik ging naar de Star Wars Identities exhibition (voor mijn werk) en vond het geweldig :) Je bent een nerd of je bent het niet.

  • De band waarin mijn lief speelt, Lobstar, nam deel aan het Emergenza-festival en won vlotjes de voorronde. Afgelopen weekend speelden ze in de halve finale en werden ze met meer dan 111 stemmen winnaar van alle halve finales. Op 30 juni staan ze in de Botanique voor de Belgische finale. Ik ben zo ontzettend fier dat ik er geen woorden voor heb!    
        
  • Ik word te oud om uit te gaan :p We bouwden een feestje na de overwinning van Lobstar en ik heb het enkele dagen gevoeld. Het laat gaan slapen he, want alcohol dat drink ik bijna nooit. De week ervoor deed ik op café 2 uur over een Somersby en was ik keimottig. Ook mottig van tot 2u op café te zitten. Echt erg :p
  • Ik mocht een vriendin helpen met het maken van haar doopsuiker. Ik vond het een echte eer en kan niet wachten tot het kleine wondertje geboren is! Zodat ik het kan plat knuffelen en jullie het doopsuiker kan tonen ;)

  • Ik kreeg van die vriendin een orchidee cadeau. Ik, degene met allesbehalve groene vingers die er in slaagt om cactussen te laten sterven. Hopen dat het goed komt. Alle orchidee-tips zijn bij deze welkom!


  • We zitten momenteel met 2 zwangere dames in ons groepje van studievrienden (hoera!) en ook mijn nichtje is zwanger. Ik vind dat allemaal zot spannend en heb ik mijn hoofd al heel wat bijeen genaaid voor die prutskes. Nu nog uitvoeren.

  • Ik gaf mijn zus een ticket naar Disneyland Parijs en intussen besloten we om volgende week in het verlengde weekend te gaan. Superveeeeeel zin in!
Verder gebeurde er niet veel spannends. Ik ben vooral aan het werk en daarna aan het recupereren van het werk. Stilaan voel ik dat ik er aan gewend raak en dat er opening is voor andere dingen. Laat ons hopen dat ik voor de blog terug vertrokken ben voor wat regelmatigheid :)
Jullie nog wat spannends meegemaakt de laatste weken?

Lief,
Miss Pixie