donderdag 1 december 2016

Swapperdapper: From me to you swap

Toen ik gisteren een lijstje maakte met blogposts voor december nam ik er even enkele andere blognotities bij. En kwam ik tot de conclusie dat ik nog niet had geblogd over mijn laatste swap-ervaring. En die dateert dus al van een maand geleden. Oops.

Dit keer kwam Marieke met een nieuw concept. Een swap die beperkt was in tijd én waarbij er swap-koppeltjes werden gemaakt. Ik had super veel geluk en werd gekoppeld aan iemand die ik ken: Tamara van Lunatiek. Ik mocht een pakje maken voor haar en eentje ontvangen van haar. Ik was zeer blij met mijn swapmaatje, maar ook wat nerveus want het is een toppertje.

Tamara had een lijstje met spulletjes die ze kon gebruiken, dus besloot ik enkele items van haar lijstje uit te kiezen die bij elkaar pasten: een pennenzak, een potlodenrol & een familieplanner allemaal in dezelfde stof. Dat was er eentje van Stenzo dat ik kocht op mijn eerste Stoffenspektakel. Ik vond het zo ontzettend mooi, maar vond er geen gepast project voor. Nu dus eindelijk wel :)




Voor de familieplanner maakte ik van een mooi dik schrift een soort van Bullet Journal dat nog verder kan aangevuld worden. Ik maakte alvast een future log, een boodschappenlijst, een verjaardagskalender, ... Om het schrift te beschermen naaide ik een cover met het gratis patroon dat ik hier deelde. Om het pakketje af te werken deed ik er ook nog een mooie bladwijzer bij.










Voor Giel maakte ik een auto-speelmat die makkelijk kan worden meegenomen en een cirkelsjaal. En voor de kleine ukkepuk die nog in de buik zit een slabbetje en een mutsje.








En ik mocht natuurlijk ook een prachtpakket ontvangen



Ik kreeg een sjaal, een opbergdoosje, kaarsenhouders, kaartjes- of fotohouders, gift-tags en last but no least een superleuk boekje met plaats voor lijstjes, teksten, quotes, ... Ik was echt blij met alles in het pakket en alles is al in gebruik.

Ook zin om te swappen? Neem dan eens een kijkje op de Facebookpagina van Swapperdapper.


Liefs,
Miss Pixie

woensdag 23 november 2016

Terugblikken, stilstaan en vooruitkijken (3)

Vorige maand begon ik aan dit drieluik van blogposts over mijn burnoutIk blikte terug op hoe ik tot een burnout kwam en hoe ik die ervoer. Daarna vertelde ik jullie meer over hoe het nu gaat nu ik "genezen" ben. En vandaag sluit ik af met een positieve noot. Door vooruit te kijken naar de toekomst.

Hoe zal die er uit zien? Ik hoop niets anders dan rooskleurig, maar ik ben realist genoeg om te beseffen dat het eerder alle kleuren van de regenboog en er buiten zal zijn. Want dat is hoe het leven in elkaar zit. In de nabije toekomst zijn er een aantal concrete plannen:

  • mijn diploma eventmanagement behalen. Nog 1 les te gaan en dan is het al examen, zo spannend!

  • deelnemen aan marktjes met mijn webshop Made by Miss Pixie. En hopelijk de webshop nog wat verder uitbouwen. Er zitten nieuwe collecties in mijn hoofd en hoop ze na de feestdagen-drukte dan ook te kunnen realiseren.

  • volop opdrachten zoeken voor de eventplanning en copywriting. De praktische zaken i.v.m. opstarten zijn nu zowat achter de rug, dus tijd voor the real stuff.
  • de blog terug de aandacht geven die hij verdient.
Als je dat alles samenvat kan je zeggen dat mijn plan voor de toekomst eigenlijk is om te blijven bouwen aan mijn droom ;)




Verder heb ik het gevoel dat ik nog elke dag bijleer over mezelf en mijn eigen kunnen. En ook dat dat nodig is. Wat ik vooral nodig heb is om eindelijk te leren een evenwicht te vinden. Een evenwicht tussen loslaten en structuur. Tussen mijn lichaam en mijn hoofd. 

Ik ben soms nog zo bang om te vervallen in mijn oud, overgestructureerd en perfectionistisch gedrag dat ik zelfs maar de kleinste structuur vermijd. En dat terwijl ik dit wel nodig heb en het me veiligheid geef. Dus hop hop naar een gezond evenwicht. Naar een blogkalender zonder te stressen. Naar lijstjes met plaats voor verandering. Naar regelmaat met ruimte om te ademen. 

Qua gezondheid blijft de vermoeidheid me regelmatig parten spelen. Ik heb die rustmomenten nog steeds nodig en vind het wel moeilijk om me er bij neer te leggen. Maar wat ik wel al heb opgegeven is om er een stempel op te plakken. Of het nu burnout, fibromyalgie, CVS, ... of nog iets anders is, het is een deel van mij. Een deel dat ik een plaats moet geven. Een deel waarop ik af en toe wel beoordeeld (of ja, veroordeeld) word. Een deel dat ik zelf niet leuk vind, maar er wel is. Ik kan alleen maar hopen dat het vanaf nu beter zal gaan.

Liefs,
Miss Pixie






(En na al die serieuze blogposts, zal ik een dezer nog eens creatief uit de hoek komen. Wat denken jullie?)

maandag 31 oktober 2016

Terugblikken, stilstaan en vooruitkijken (2)

Twee weken geleden deelde ik met jullie het eerste deel van mijn burnout-verhaal. Ik vertelde hoe het zo ver kon komen en hoe ik afgelopen jaar heb ervaren. Ik beloofde nog een vervolg later in de week, maar het kwam met wat vertraging. Op het einde van deze post zal wel duidelijk zijn waarom ;) Maar vertraging of niet, hier is het vervolg. In deze post wil ik even stil staan bij hoe het nu gaat.

Ik krijg er trouwens de bibbers van als mensen me vragen hoe het gaat. Ik kan (durf?) niet vol enthousiasme zeggen "goed". Ok misschien? Vrij ok? Stabiel? Een som van dat alles? Of misschien is het antwoord wel dat er veel veranderd is?

Als het afgelopen jaar dat van verandering was, dan was oktober dé maand van verandering. Na een jaar ziekteverlof ging ik terug aan de slag. Bij een nieuwe werkgever. Geen onderwijs meer, en ergens doet dat een beetje pijn, maar tegelijk ook niet. Ik werk nu deeltijds in een dagcentrum voor bijzondere jeugdzorg, niet ver van waar ik woon. Ik werk 3 dagen per week van 's middags tot 19u. Ik neem niets mee naar huis, er is geen mailverkeer, geen voorbereidingen, ... En dat doet deugd. Ik sta in de leefgroep en ben verantwoordelijk voor het creatief atelier en ADL-vormingen. Op mijn lijf geschreven. Ik geniet van de activiteiten en het contact met de gasten. En als ik in de auto stap dan stopt de job.


Voorbereiding voor de Halloweentocht.

Maar ik merkte al snel dat ik mijn grenzen moet blijven bewaken. Het in overdrive gaan zit er nog steeds in. Een nieuwe job, dus ik moet mij bewijzen (enfin, ik moet dat niet, maar mijn hoofd dacht daar anders over :p). En ik wou al snel te veel en na 2 weken was ik al een dag ziek. Mijn lichaam zei stop. Ik ging niet bij de pakken neer zitten, maar het was wel een eyeopener: doe maar rustig aan ;)

Dat deeltijds werken was een heel bewuste keuze. Ik zie mezelf niet functioneren in een voltijdse job momenteel. En al zeker niet in een 9-to-5-ratrace mentaliteit. Dus ik ben heel dankbaar voor deze job. Maar de grootste reden dat ik koos voor een deeltijdse job was zodat ik daarnaast tijd had voor mijn droom te realiseren: een eigen webshop en freelance copywriter worden. Ondertussen werd die droom nog een klein beetje uitgebreid... 

Mijn beste vriendin trouwde afgelopen maand en ik hielp haar met de voorbereidingen. We vonden dit allebei zo leuk dat we besloten om ons in te schrijven voor een opleiding eventmanagement. En ondertussen ontstond zo Fairytale Inc :) Onze eigen V.O.F. (nee, niet in een apart gebouw :p) waar al onze zelfstandige activiteiten onder vallen: mijn webshop (die staat dus ein-de-lijk online, moet hem wel nog serieus aanvullen), de blog, copywriting en last but not least eventplanning.


En alles wat ik hier boven schreef gebeurde op 1 maand tijd. En wat doet dat deugd! Het is hard werken om ons bedrijf van de grond te krijgen en er komt heel wat meer bij kijken dan verwacht, maar het voelt niet als werken. Het voelt als ... ja ... ik weet niet hoe ik het moet omschrijven, maar het voelt goed :)

Even samenvatten: de afgelopen maand ben ik gestopt met mijn medicatie en met therapie, ben ik beginnen werken en heb ik een bedrijf opgestart? En dan durf ik nog niet zeggen dat het goed gaat? Nope! Want alles wat ik hierboven schreef is maar 1 kant van het verhaal. Het is dat topje van de ijsberg die ik toon aan de buitenwereld. Er is ook nog heel wat gaande dat ik niet toon. Dat ik bewust voor mij en mijn dichte omgeving hou. Deels omdat sommige dingen niet aan mij zijn om te delen, deels omdat ik weet wat voor onbegrip andere dingen gaan meebrengen...



Tijdens mijn laatste therapiesessie liet de psychologe een woord vallen dat ik liever niet wou horen. Ze was niet de eerste die het zei. Ook de controlearts en huisdokter lieten het al meermaals terloops vallen. Maar ik wilde het niet horen. Die vermoeidheid bleef ik op mijn burnout steken. De gewrichtspijnen wijtte ik aan het kouder wordende weer. Maag- en darmklachten lagen aan mijn slechte dieet.

Maar nee ... vermoeden fibromyalgie is wat ze zeiden. Ik weet niet wat ik het ergst vind: de fibromyalgie of het vermoeden. Ik las er veel over en het zou wel kunnen kloppen. En naast de symptomen (en geloof mij, dat zijn er een hele boel) is er nu ook een hele innerlijke strijd gaande.Overdrijven die dokters niet? Is dat wel nodig dat er label wordt op gekleefd? Wat gaat dat label doen? Er is geen remedie en het wordt niet erkend als ziekte.

En anderzijds wil ik het graag weten wat er scheelt en wat de oplossing is. Want 12 uur aan een stuk slapen, opstaan, ontbijten en daarna terug als een blok in slaap vallen voor 4 uur en dan nog moe zijn dat klopt niet. Het klopt niet dat ik op weekend niet mee kan gaan wandelen omdat ik te veel pijn heb. Het klopt niet dat ik plots niet meer kan haken of schrijven omdat mijn vingers te verkrampt zijn. Het klopt niet dat ik bij alles wat ik eet direct darmproblemen heb. Het klopt niet dat ik genezende van een burnout me nu nog zo voel. Het klopt gewoon niet.

Snap je nu waarom ik niet overtuigd kan zeggen: het gaat goed met me? Laten we het maar bij een vrij ok houden, dat is goed genoeg. Voor nu.


Liefs,
Miss Pixie

dinsdag 18 oktober 2016

Terugblikken, stilstaan en vooruitkijken (1)

Ondertussen is het iets meer dan een jaar geleden dat deze blogpost verscheen en er aan de alarmbel werd getrokken. Plots zaten er enkele vriendinnen bij mij in de zetel en konden ze me langzaam overtuigen dat ik zo niet verder kon. Ze maakten samen met me een afspraak bij mijn huisdokter en zo begon een nieuw hoofdstuk in mijn verhaal. Naam van dat hoofdstuk? Burnout.




Als ik nu terugblik, zie ik dat er al langer aan de alarmbel werd getrokken. Door mijn lief, mijn familie, vriendinnen en nog niet in het minst door mijn eigen lichaam. Maar ik was er doof en blind voor. Zelfs toen ik bij de huisdokter zat met tranen in de ogen, aanzienlijk wat kilo's minder, met aften en koortsblazen, met haar dat uitviel, ... en nog heel wat meer zelfs toen gaf ik er nog niet volledig aan toe. Zelfs toen ik bij de pyschologe zat en de diagnoses burnout, uitputtingsdepressie en chronisch hyperventileren kreeg, gaf ik niet toe.

Want dat is gewoon wie ik ben. Of beter gezegd: was. Al sinds ik klein was leerde ik om altijd maar door te gaan. Ik leerde om sterk te zijn - vooral voor anderen. Ik leerde om niemand hulp te vragen en altijd maar alles zelf op te lossen. Ik leerde om iedereen gelukkig te maken, behalve mezelf. En dat deed ik 25 jaar lang. Ik leerde mezelf verkeerde copingsmechanismen aan om met moeilijke situaties om te gaan. Van controle houden door eetproblemen tot overdreven mijn best doen op alle mogelijke gebieden om zo perfectie na te streven. En dat hielp, soms. Maar hoe hard ik ook mijn best deed: het gevoel dat ik niet genoeg was bleef.

Ik deed Latijn. Maar wel maar Latijn-Moderne talen. Dus slim, maar niet slim genoeg.
Ik behaalde mijn bachelor zonder ook maar 1 herexamen. Maar ja, ik deed dan ook maar Hogeschool.
Ik studeerde af met een onderscheiding. Maar ja, geen grote onderscheiding.
Ik kwam terecht in het Brussels onderwijs en deed dit super graag. Maar het onderwijs, dat is toch niet echt werken? Zo veel verlof en zo een korte werkdagen.
Ik vond hobby's die mijn hart en ziel stolen. Maar kreeg te horen dat het toch niet kon dat ik daar tijd voor had? Want dat impliceerde dat ik mijn werk niet goed deed.
Ik blogde en vond het leuk om mijn verhalen te delen. Maar kreeg te horen dat ik daardoor andere het gevoel gaf een slechte vrouw te zijn. Met mijn zelfgemaakte kleren en granola en zo.

En dus ging ik nog meer mijn best doen en ging ik nog meer alles controleren. Dagplanningen, weekmenu's, Collect & Go's aanmaken, ... Het lief compleet buitensluiten uit het huishouden, alles zelf proberen doen en hier in falen. Me kwaad maken wanneer hij iets deed, want het was nooit zoals ik het wou. Meer bloggen, meer social media, meer plannen, meer lijstjes. Andere functie op het werk. Meer werken, 24/7 beschikbaar zijn en me schuldig voelen wanneer ik niet binnen de minuut op een mail antwoordde, na het werk direct de pc terug open, ... Meer, meer, meer! Ik had geen seconde rust. Want dat zou een verspilde seconde zijn. En ik ging daar helemaal mee in op. Ik dacht dat ik gelukkig was en ik dacht dat ik het voor elkaar het. Ik geloofde in mijn imago van meisje dat het allemaal kon.



Tot die week thuis een maand werd. En die maand er 3 werden. En ik uiteindelijk een jaar thuisbleef. In dat jaar veranderde mijn wereld. Ik leerde loslaten. Ik leerde naar mijn lichaam luisteren. Ik leerde rusten. Ik leerde niets doen. Ik weet niet wanneer de klik er kwam, de klik van "minder is ook ok". Wat ik wel weet is dat er heel wat werk aan te pas kwam en heel wat hulp.

Hulp van mijn lief, die zo ontzettend veel geduld heeft gehad met mij. Die er was bij elke huilbui, maar ook bij elke kleine stap in de goede richting.
Hulp van mijn vriendinnen, met lieve appjes en gezellige dates waarop niets moest en alles mocht.
Hulp van mijn zus, die me af en toe een schop onder mijn kont gaf.
Hulp van jullie: mijn lezers, blogmaatjes en naaivriendinnen. Met lieve berichtjes, kaartjes en cadeautjes die me zeiden dat ik gemist werd, maar alle tijd moest nemen.
Professionele hulp van een ademhalingstherapeute, psychologe, loopbaancoach, huisdokter, ...
Medicamenteuze hulp die ik nu gelukkig al achter mij heb kunnen laten.
En dan was er nog mindfullness, yoga, meditatie en heel veel selfimprovement boeken (want ik verfoei het woord zelfhulpboeken).




Het belangrijkste dat ik afgelopen jaar leerde, was dat ondanks alle hulp er maar 1 iemand was die er voor kon voor zorgen dat ik genas. En die persoon was ikzelf. Ik leerde dat het ok is om mezelf op de eerste plaats te zetten. Ik leerde dat dat niet hetzelfde is dan egoïstisch zijn. En dat was een moeilijke les om te leren. En soms faal ik hier nog in, maar dat is ook ok. Het was met vallen en opstaan en dat zal wel nog even zo blijven. Dat zal waarschijnlijk mijn hele leven zo zijn. En dat is ook dik ok. Ik wil jullie niet doen denken dat het een makkelijk jaar was. Zeker niet, het was een gevecht en sommige dagen zijn dat nog.




Er waren dagen dat mijn burnout de bovenhand had en ik lichamelijk de kracht niet had om mijn bed uit te komen. Ook al wou ik dit wel.
Er waren dagen dat mijn depressie te bovenhand had en mijn hoofd niet mee wou en ik dus in bed bleef. Ook al kon ik dit lichamelijk wel.
Er waren dagen dat ze lekker samenwerkte en ik een absoluut wrak was.
Het was hel en ik vrees dat er soms nog van die dagen zullen zijn.

Maar mijn loopbaancoach zei me dat ik nog dankbaar ging zijn dat ik een burnout had. Toen ze dat zei, verklaarde ik haar voor gek, maar nu begrijp ik het. En ben ik dankbaar.

Liefs,
Miss Pixie

Deze post is de eerste van 3 over mijn ervaring met burnout. Ik blikte terug over hoe het zo ver kwam en hoe ik er mee omging. In een volgende post vertel ik meer over hoe het nu met me gaat.


zondag 16 oktober 2016

Bloggers voor Rode Neuzen Dag: Het verhaal van Karen, 28 jaar.

De Rode Neuzen Tag werd al een aantal keer ingevuld en gedeeld op de Facebookpagina van Bloggers voor Rode Neuzen Dag. Ook de Rode Neus Broches vinden stil aan hun weg naar het publiek. Maar er staat nog meer te gebeuren. De komende weken zal ik enkele gastbloggers aan het woord laten om hun verhaal te doen en hen te laten vertellen waarom zij initiatieven zoals Rode Neuzen Dag belangrijk vinden.



Vandaag laat ik Karen* aan het woord. Ze is bijna 28 en werkt als management assistent. Maar daarover gaat het vandaag niet. Karen wil meer vertellen over haar strijd met psychische problemen tijdens haar tienerjaren. Ze kampte met eetproblemen en automutileerde. Dit is haar verhaal:

Begrijpen wie begrijpen kan, pijn met pijn bestrijden. Al van kleins af aan leren we dat je geweld niet met geweld hoort te bestrijden, dat we een andere manier moeten zoeken om een conflict op te lossen, woorden moeten zoeken. Waarom ik dan wel dacht dat fysieke pijn zou helpen tegen emotioneel leed is me tot op vandaag nog steeds een raadsel. Wanneer de eerste keer was dat ik het deed en hoe ik op het idee kwam is een even groot raadsel. Wat ik wel nog weet, is dat het al snel een toevlucht werd. Wanneer je me ziet zou je niet zeggen dat er iets sluimert, niemand zou zeggen: dat meisje, die is met duistere dingen bezig. 

Ik schets even een beeld van de 15-jarige mij. Populair (in alle bescheidenheid bedoeld), goede cijfers op school, heel sociaal en zeer zelfstandig. Muziekschool, bijbaantje, dansles, ik deed het allemaal en allemaal met de glimlach en met een horde vriendinnen. Wanneer ik dan thuis kwam, werd ik overvallen door een ongekend verdriet. Ik kan zelf niet zeggen waarom ik verdriet had. Waarom die tranen er waren en waarom ik voelde wat ik voelde. Er was gewoon geen verklaring voor. Soms kwam ik op mijn kamer, deed ik mijn deur dicht en viel het plots allemaal van mij af. Ik kon zelfs niet meer rechtstaan. Ik lag gewoon op de grond te huilen, de emoties zo zwaar dat ik niet anders kon dan blijven liggen, blijven liggen onder emoties die zo zwaar wegen dat ze me tegen de grond drukten, verboden om recht te staan. De eerste keren gingen gepaard met de gedachte “huilen lucht op”. 

Maar de huilbuien werden langer, gebeurden meer en meer, van opluchten was eigenlijk ook geen sprake. En ik kon niet zeggen waarom. Ik denk ook niet dat ik op dat ogenblik gezocht heb naar de waarom. Als er toen een "praten werkt" slogan was geweest, dan was het vervolg van dit verhaal hoogstwaarschijnlijk anders gegaan. Misschien was de 15-jarige ik dan op zoek gegaan naar hulp, om dan samen met die hulp op zoek te gaan naar waarom. Waarom heeft een 15-jarig meisje emoties zo zwaar dat ze niet meer kan rechtstaan? Letterlijk tegen de grond gedrukt wordt? Maar er was geen "praten werkt" noch een rode neus. Wat er wel was: messen, scharen, glas en een heleboel andere scherpe dingen. 

Zoals ik al zei herinner ik mij niet meer wat de eerste keer was noch waar ik het idee oppikte. Wat ik wel weet is dat het snel een toevlucht werd. Ik had op mijn kamer een groen doosje verstopt. In het doosje: een bebloede zakdoek, een zilveren schaar, glasscherven en een blauw breekmes. Van zodra ik de tranen voelde opkomen dacht iknee, niet nu, ik wil me niet compleet verloren voelen, ik wil geen verdriet. Het snijden was een afleiding van de emotionele pijn. Ik voelde de pijn van de tranen niet. Of beterde pijn achter de tranen. Het kalmeerde. Het is gek om te zeggen maar het snijden werkte ontzettend kalmerend. Al vanaf de eerste snee voelde ik me rustig worden, alle tranen trokken weg en ik had weer controle over wat ik voelde. Ik zou niet huilen. Dat kon ik zelf kiezen. Het bloed kwam meestal in kleine puntjes tevoorschijn aan de oppervlakte, het teken voor mij om nogmaals in diezelfde snee te gaan zodat het bloed zich makkelijker een weg kon banen naar de oppervlakte. Lees: dieper snijden. Het tevoorschijn zien komen van het bloed, daarvoor deed ik het. Ik zat in mijn hoekje te kijken naar rode stipjes die rode lijnen werden en vervolgens van mijn arm drupten. 

Het verstoppen van dit alles ging verbazend vlot.  1 keer had ik een probleem. Plots was het bij de lessen lichamelijke opvoeding verboden om lange mouwen onder je school t-shirt te dragen. Ik voelde paniek opkomen en zag maar 1 oplossing. Toen de leraar, net afgestudeerd, alleen was zei ik hem ''Ik kan niet zonder lange mouwen". Toen hij me vroeg “waarom niet?” aarzelde ik even en liet hem vervolgens mijn linkerarm zien. "Oké hou maar aan". Verder is er niets meer over gezegd. Er is nooit nog een woord gesproken over lange mouwen en wat deze verstopten. Ik wil hier absoluut niemand schuld geven. Maar deze gebeurtenis staat bij mij gekenmerkt als een verloren keerpunt. Hier had iemand kunnen ingrijpen, helpen, met een rode neus of een "praten werkt" komen. Helaas voor mij gebeurde dat niet waardoor het probleem bleef aanslepen. 

Na een tweetal jaar voelde ik dat het snijden niet genoeg was. Ik kon alleen maar snijden in de veiligheid van mijn kamer. Maar de huilbuien en emoties beperkten zich niet alleen meer tot 's avonds dus zocht en vond ik een nieuwe manier van controle. Ik begon mijn eten over te geven. Er is geen nette manier om dit te beschrijven. Wanneer er me plots een gevoel overmande dat ik de situatie niet onder controle had, ging ik even naar de WC. Toiletten zijn namelijk overal. Geen gedoe met groene doosjes, witte mouwen en druppend bloed. Het snijden verminderde hierdoor aanzienlijk, net als mijn gewicht. Aanvankelijk was dat geen probleem - ik had wel wat gewicht dat ik kwijt kon - waardoor ik zelfs positieve reacties kreeg in het begin. Dit is een verhaal dat je al veel gelezen gaat hebben uiteraard... Na een klein jaar rond mijn 18de vond mijn mama dan toch dat ik heel mager werd en begon ze me beter in het oog te houden. Tot dit moment is alles mooi verstopt gebleven en heeft noch mama noch papa ooit iets gemerkt. Absoluut geen verwijt. Wanneer je drie kinderen moet opvoeden gaat er geen belletje rinkelen bij een dochter die goede resultaten haalt, fijne hobby 's heeft en regelmatig vriendinnen over de vloer brengt. Maar toen dus wel. Plots vroeg mijn mama naar mijn gewicht en vroeg ze zich af waarom ik zo bleek was. Ik heb toen iets vaag geantwoord over een druk leven, een paar keer vergeten eten en dat ik beter zou  opletten. Ik merkte aan haar houding dat het iets was waar ze op zou letten, iets wat niet aan haar aandacht zou ontsnappen de komende tijd. Dus deed ik mijn best om weer meer te eten en minder over te geven. Op zich was dit geen moeilijke oefening voor mij omdat het met niet echt over gewicht ging maar om controle. Ik vond mijn controle wel weer in iets anders en begon meer te snijden.

Zo zijn we een aantal jaar bezig geweest. Periodes van elke dag snijden en dan weer een maand niets wisselden zich af, stilaan begonnen de niet-periodes langer en langer te worden. Het overgeven ging er heel snel uit na de opmerking van mijn mama wegens te gevaarlijk voor herkenning. Zo ging het in totaal 7 jaar. 7 jaar lang heb ik dit alles verborgen gehouden. Totdat ik mijn huidig lief tegenkwam. Hij zag de littekens en maakte me meteen duidelijk dat dit iets was waar hij niet mee omkon. Hij zou het niet kunnen hebben als iemand die hij zo graag zag zich pijn deed. Noem hem sterk, noem hem zwak maar zijn woorden werkte. We zijn nu meer dan 5 jaar verder en in die 5 jaar heb ik drie keer een terugval gehad. Drie keer gebeurde het dat ik het niet kon laten. Dat ik twijfelend op het randje van de zetel zat. Denkend aan zijn woorden. Wikkend en wegend wat er belangrijker was: zijn woorden of toch die druppeltjes bloed streepjes zien worden die vervolgens van mijn arm drupten. 

Ik denk dat ik kan zeggen dat ik heel deze periode betrekkelijk goed ben doorgekomen: ik ben ondertussen volwassen en kan zeggen dat het al lang geen dagelijkse strijd meer is. Soms gaat het moeilijk, soms is er verdriet maar dat is het leven. Het grote ongekende verdriet dat plots overmant, uit het niets komt en voelt als een donderslag bij heldere hemel is al even verleden tijd. Ontgroeid. Ik hoop dat het wegblijft, dat ik nooit meer moet voelen wat ik toen voelde. Heel soms is het nog vechten tegen de gedachten en bij het zien van glasscherven krijg ik nog steeds een vage glimlach. Dit was namelijk mijn 'favoriete' tool. 


Waarom ik na al die jaren  mijn verhaal deel? Ergens in het verhaal vertel ik over een verloren keerpunt. Was het niet mooi geweest als dit niet verloren was? Daarom en om zoveel meer redenen is het belangrijk initiatieven als Rode Neuzen Dag te steunen, is het belangrijk om te voorzien in opleiding voor leerkrachten en opvoeders is het belangrijk om te leren signalen op te pikken. Ik hoop met het delen van mijn verhaal dit te kunnen bereiken. 

* Vanwege privacy redenen kozen we ervoor om een valse naam te gebruiken.

woensdag 5 oktober 2016

De Rode Neuzen Tag


Afgelopen weekend deelde ik met jullie mijn project voor Rode Neuzen Dag. Het gaat me niet zo zeer om het inzamelen van geld, maar wel om awareness te creëren voor de problematiek. Insert de Rode Neuzen Tag! Een lijstje met vragen waarvan ik hoop dat hij door heel blogland zal gaan. Ik geef alvast het goede voorbeeld en deel hier mijn antwoorden.

Ik zet mijn Rode Neus op omdat ... ik het laatste jaar hebben mogen ervaren wat ik het is om onzichtbaar ziek te zijn. Inclusief alle bijhorende taboes. Ook toen ik jonger was, waren er ook periodes waarin ik het psychisch zwaar had. Maar al dat gedrag werd afgeschreven als pubergedrag.

Ik geef toe dat het een dunne lijn is: wat is nu normaal pubergedrag en wat niet? Daarom lijkt het me belangrijk dat professionals die met jongeren bezig zijn (leerkrachten, voetbaltrainers, dansleerkrachten, ...) hierover bijgeschoold worden. Want ik denk dat dat het grootste probleem is: te weinig kennis over de problematiek.

Afgelopen jaar heb ik me af en toe wel eens afgevraagd of ik zo diep had gegaan als er was ingegrepen toen ik jonger was. Had ik me dan op dezelfde manier verder ontwikkeld? Had het dan tot een burnout gekomen?

Op deze momenten ging ik over de streep ... goh, ik in tijdens het programma "Over de streep" vorig jaar verschillende keren mee over de streep. Ik kon het niet droog houden tijdens het programma. Ik vind het concept van "Challenge day" echt geweldig en het zou een geweldig initiatief zijn voor elke school.

Dit is hoe ik omga met moeilijke momenten ... in eerste instantie ga ik daar niet over praten. Ik ga me wat terug trekken en wil liever alleen zijn. Op zulke momenten ga ik extra mijn best doen om aandacht te besteden aan mijn kleine geluksbrengers zoals een warm bad, kleuren, lezen, ... Pas als ik alles voor mezelf op een rijtje heb kunnen zetten zal ik er met iemand over praten.

Deze persoon staat altijd voor mij klaar ... wel, ik heb het afgelopen jaar gemerkt dat er dat een heleboel zijn. Dus ik mag mezelf gelukkig prijzen. Het lief staat met stip op nummer 1 en ik merk dat hij ook meestal diegene is die ik om hulp zal vragen.
Een positieve gedachte om mee af te sluiten ... weet dat je niet alleen bent. Ook al voelt het soms zo. Je wordt gezien.




Ik ga het stokje aan niemand specifiek doorgeven, want ik hoop dat heel veel bloggers hem spontaan gaan invullen. Meedoen aan Bloggers voor Rode Neuzen Dag doe je zo:
  • Like de Facebookpagina.
  • Beantwoord de vraagjes uit deze tag op je eigen blog.
  • Stuur de link van het blogbericht door naar mij via een PB'tje op Facebook of via mail naar misspixiesblog@gmail.com & dan zorg ik ervoor dat jouw blogpost verschijnt op de Facebookpagina van Bloggers voor Rode Neuzen Dag.
De komende weken zal het thema nog aan bod komen hier op de blog door interviews, getuigenissen, ... Als jij hier deel wil van uitmaken (al dan niet anoniem), aarzel dan niet om me te contacteren.

Liefs,
Miss Pixie



vrijdag 30 september 2016

Bloggers voor Rode Neuzen Dag

Het idee was er vorig jaar al: iets organiseren voor Rode Neuzen Dag. Want het is een goed doel dat recht naar mijn hart ging. Maar op dat moment was het me te veel,  mijn hoofd en mijn lichaam wou niet niet mee. Na een jaar met ups & downs werd het thema van Rode Neuzen Dag nóg belangrijker voor me. Dus hier ben ik er mee. Ik presenteer jullie vol enthousiasme mijn project "Bloggers voor Rode Neuzen Dag".



Jullie moeten geen schrik hebben mannekes: ik vraag niet om geld. De kracht van bloggen ligt ergens anders. Onze kracht ligt in het delen van verhalen. En daardoor creëren we bewustzijn. En dat is dus het doel van mijn actie: meer awareness brengen voor kinderen & jongeren (en eigenlijk ook volwassenen) met een psychische kwetsbaarheid. Want die kwetsbaarheid is er potjandorie te veel. En heel wat van dat gedrag wordt afgeschilderd als "pubergedrag" zonder na te denken over de oorzaken.

Hoe gaan we die verhalen nu delen? Via een tag die ik volgende week zal lanceren en zelf zal invullen. Ik ga niemand specifiek taggen, maar hoop dat heel veel bloggers zich spontaan zullen aanbieden om de vraagjes op hun blog te beantwoorden. Als je de tag invult, mag je me dit laten weten en dan deel ik hem op de Facebookpagina van "Bloggers voor Rode Neuzen Dag". Want het scheelt als je deelt ;)

Wil je tonen dat jij dit project steunt? Dat kan door het "Bloggers voor Rode Neuzen Dag"-logo in de zijbalk van je blog te zetten. Je kan dat logo HIER downloaden.

Oh, en misschien heb ik een beetje gelogen over dat geld... Naast het creëren van awareness zou het ook leuk zijn als deze actie wat geld opbrengt. Daarom verkoop ik broches met een gehaakt rood neusje :) Deze kosten €3 (incl. verzending) en de opbrengst gaat helemaal naar Rode Neuzen Dag. Je kan je Rode Neus-broche bestellen via het e-mailadres misspixiesblog@gmail.com.



Doe je mee? 

Liefs,
Miss Pixie